فرزندان شما فرزندان شما نیستند.آنها پسران ودختران خواهشی هستند که زندگی به خویش دارد. آنها به واسطه شما می آیند اما نه از شما وباآنکه باشما هستند از آن شما نیستند. شما می توانید مهرخودرابه آنها بدهید امانه اندیشه های خودرا. زیرا آنها اندیشه های خودرادارند. شما می توانید تن آنها رادرخانه نگاه دارید امانه روحشان را. زیراروح آنهادرخانه فردااست که شما رابه آن راه نیست حتی درخواب. شما می توانید بکوشید تامانند آنها باشید اما مکوشید تا آنهارا مانند خویش سازید. زیرا که زندگی واپس نمی رود ودربند دیروز نمی ماند. شما

آنگاه که یکی از شماازپای می افتد افتادنش زنهاری است از برای آنها که از پشت سرمی آیند تا پایشان به سنگ نگیرد. وزنهاری است ازبرای آنها که ازپیش رفته اند وباآنکه تیزروتر واستوارتربوده اند سنگ راازسر راه برنداشته اند. کشته هم از برای کشته شدن خودپاسخ گوست ودزدزده هم ازبرای دزد زدگی خود بی تقصیر نیست. ای بسا آسیب رسان که از آسیب دیده ستم کشیده است. وای بسا بیشتر که محکومان بار گناه بی گناهان وآسودگان را به گردن گرفته اند. آن که می خواهدتجاوزکننده راتازیانه بزند به درون روح تجاوزدیده هم نگاهی بیندازد.

يک تاجر آمريکايي نزديک يک روستاي مکزيکي ايستاده بود. در همان موقع يک قايق کوچک ماهيگيري رد شد که داخلش چند تا ماهي بود. از ماهيگير پرسيد: چقدر طول کشيد تا اين چند تا ماهي رو گرفتي؟ ماهيگير: مدت خيلي کمي. تاجر: پس چرا بيشتر صبر نکردي تا بيشتر ماهي گيرت بياد؟ ماهيگير: چون همين تعداد براي سير کردن خانواده ام کافي است. تاجر: اما بقيه وقتت رو چيکار مي کني؟ ماهيگير: تا دير وقت مي خوابم, يه کم ماهي گيري مي کنم, با بچه ها بازي ميکنم بعد ميرم توي دهکده و با دوستان شروع مي کنيم به گيتار زدن. خلاصه مشغوليم به اين نوع زندگي. تاجر: من تو هاروارد درس خوندم و مي

روزی مردی زیر سایهی درخت گردویی نشست تا خستگی در کند در این موقع چشمش به کدو تنبلهایی که آن طرف سبز شده بودند افتاد و گفت: خدایا! همهی کارهایت عجیب و غریب است! کدوی به این بزرگی را روی بوتهای به این کوچکی میرویانی و گردوهای به این کوچکی را روی درخت به این بزرگی! همین که حرفش تمام شد گردویی از درخت به ضرب بر سرش افتاد. مرد بلافاصله از جا جست و به آسمان نظر انداخت و گفت: خدایا! خطایم را ببخش! یگر در کارت دخالت نمیکنم چون هیچ معلوم نبود اگر روی این درخت به جای گردو، کدو تنبل رویانده بودی الان چه بلایی به سر من آمده بود .

به هنگام بازدید از یک بیمارستان روانى، از روانپزشک پرسیدم شما چطور میفهمید که یک بیمار روانى به بسترى شدن در بیمارستان نیاز دارد یا نه؟ روانپزشک گفت: ما وان حمام را پر از آب میکنیم و یک قاشق چایخورى، یک فنجان و یک سطل جلوى بیمار میگذاریم و از او میخواهیم که وان را خالى کند. من گفتم: آهان ! فهمیدم. آدم عادى باید سطل را بردارد چون بزرگتر است. روانپزشک گفت: نه! آدم عادى درپوش زیر آب وان را بر میدارد. شما میخواهید تختتان کنار پنجره باشد یا کنار در ؟

وقتی به طناب خدا چنگ می اندازی یادت باشد میتونی هم

باهاش بالا بری، هم میتونی پایین بری.